Mohammed de Chauffeur

Toen ik aan deze reis begon, was ik me er terdege van bewust dat Bert en ik tien dagen in het gezelschap zouden verkeren van een volkomen onbekende man. Veronderstel dat we helemaal niet met elkaar overweg konden en de reis op een ramp zou uitlopen? Ik had me expres op de achterbank van onze Mercedes Taxibus geïnstalleerd. Bert was daardoor gedwongen naast hem te zitten en moest zich met hem onderhouden. Het eerste half uur leek het er inderdaad even op dat het een moeizame tocht zou worden toen hij direct al uitviel over de waterverspilling voor golfbanen en buitenlandse agro-businesses. Maar toen hield het op. Hij had nog wel enkele andere sterke opinies, maar dat werden door de goede sfeer in de auto, informatieve uitlatingen. Mohammed bleek al snel een zeer professionele chauffeur die gewend was zeer kleine gezelschappen rond te rijden en je met rust te laten. Het eerste dat opviel was dat hij niet te hard reed. We kachelden op ons gemak over de Hoge Atlas zodat we alles goed konden zien en snel konden stoppen als er zich iets leuks voordeed. Verder was hij heel informatief over alles wat we onderweg tegenkwamen, alhoewel hij opbiechtte dat hij de Draavallei niet kende. Als hij iets niet wist belde hij een collega of zocht het op zijn smartphone. Op de tekening poseert Mohammed voor zijn bolide op de parkeerplaats van ons enige luxe hotel. Het voordeel van de luxe was dat receptioniste goede kopieën van de tekeningen voor hem kon laten maken. Achter Mohammed is de speciale accommodatie voor chauffeurs en andere begeleiders te zien dat dit soort hotels heeft. Zie het ooievaarsnest dat is gebouwd op de dakdecoratie. (38)

Reisplannen

‘Marokko is een weergaloos vakantieland,’ zei een klant in de boekwinkel waar ik zojuist een reisgids voor dat land had aangeschaft. Andere klanten en medewerkers vielen haar bij. Al snel volgde er een levendige uitwisseling van plaatsen en belevenissen. Iedereen leek slechts prettige herinneringen te hebben overgehouden aan soms wel meerdere bezoeken. Tenslotte wendden ze zich weer tot mij met de verklaring: ‘Maar je moet toch vooral naar Marrakesh!’ Met dat advies gewapend stapte ik naar huis. Marokko zou het worden, omdat het Midden Oosten niet tot de mogelijkheden behoorde vanwege de burgeroorlogen en andere onrust. Natuurlijk had ik heel ergens anders heen kunnen gaan, maar dan had ik mijn reis niet door het Vliegende Nijlpaard kunnen laten verzorgen. (37)